10 Kasım ilk defa ilkokuldayken okuduğum bir şiirle benim için önem kazanmaya başlamıştı. Henüz dördüncü sınıftaydım ve ilk defa diğer öğrencilerin karşısına çıkıp 10 Kasım şiirini okumuştum babamın yazdığı.

Ne olurdu bir kere görseydim
Gök mavi gözünü
Bir kere dinleseydim gönül açan sözünü
Yasım her gün artıyor
En derinden derine
Gam yemezdim ölseydim
O gün senin yerine
10 Kasım ‘a düşmanım bunu duydum duyalı
İndi bayrak yarıya al kan ile boyalı
Yüreğimin duruşu
Dursun bütün yürekler
Yapsın saygı duruşu.

Kendime şu soruyu sordum. 10 Kasım da Atatürk gibi bir lider Avrupada anılıyor olsaydı ne olurdu diye.
Sanırım çok düşünmeyede gerek yok. Hayat dururdu.

Bizde ne oldu ?

Cumhuriyet meydanında katıldığım küçük törende  İstiklal Marşı  sanki düşman işgali altındaki şehirde yaşayan insanların birbirleriyle fısıldaşarak konuşması gibi okundu.

Orta okuldayken müzik öğretmenimizin istiklal marşını hakkıyla okunması için sarfettiği çabanın önemini şimdi daha iyi anlıyorum.
UYANIN EY TÜRK MİLLETİ.
Korkutulmuş, sindirilmiş, karamsar, umutusuz ve  inançsız bir millet yaratılıyor bizden.

Katılmak istemeidğiniz o Cumhuriyet bayramlarını ve 10 Kasımları çok arayacağınız bir döneme girdiğimizi nasıl fark edemiyorsunuz anlamak mümkün değil.

İzindeyim Atam.